o relacji człowieka z kotem: czyli uważaj człowieku, jesteś stale monitorowany

Wiele wieków temu kot nubijski odkrył, że współpraca z człowiekiem może mu się opłacać... a potem już było tylko raz łatwiej, a raz trudniej.... Nie ulega jednak wątpliwości, że kot prowadzi permanentny kotitoring swojego środowiska... kottrola jest oczywiście konieczna ze względu na bezpieczeństwo kota. Każdy szelest i wszelakie zmiany są zauważone i analizowane....

i nie, - jak ty człowieku myślisz, że nie jesteś kotitorowany... to wcale nie oznacza, że tak jest....- kot jest czujny cały czas... 

Człowiek stanowi dla kota zawsze zagadkę, bo każdy jest inny i dodatkowo zdaniem kota "dziwnie się zachowuje i jest niesystematyczny". Jednak, po długich obserwacjach, przynajmniej u niektórych ludzi, kot zauważa pewną powtarzalność, a to daje mu poczucie, że może podejść bliżej i przekonać się, co ma mu człowiek do zaoferowania. 

W kotach cenię to, że mimo upływu lat, potrafią zachować młodzieńczą radość życia, nawet dorosłe lubią pobiegać za wędką, piłeczką, kulką... piękne to u nich jest...  A tak najbardziej kocham w nich to, że gdy wracam z pracy, "materializują się" obok drzwi do domu i mruczą na mój widok, ocierają się o nogi, czekają na głaskanie i wzięcie na ręce. Potrafią też wskoczyć na ramię i są przy tym ufne, spuszczają gardę- bo już dawno "mnie rozgryzły". 

W kotach cenię też to, że maja taką nienarzucająca się obecność... potrafią cieszyć się chwilą, a nie zabiegają nieustannie o uwagę człowieka, mają swoje kocie sprawy, co dla mnie jest ogromnie cenne, bo mam mnóstwo obowiązków i nie mam czasu na całodobowe zabawy z kotem . Za to doceniam chwile wspólnej zabawy, obserwowania, co ciekawego robią. Zauważyłam, że nasze koty czasem wchodzą do domu, sprawdzą, co je interesują i po chwili wychodzą. Zastanawiam się, co je tak interesuje, bo przy takich kottrolach nawet nie patrzą na miseczki- tylko raczej, co się aktualnie dzieje, kto jest w domu, co ciekawego człowiek robi. 


W moim życiu zawsze jakiś kot jest. I faktycznie, życia i domu bez kota sobie nie wyobrażam. Zazwyczaj jest to kot uratowany z kryzysu bezdomności.... moje koty, to często "znaleziska obokmarketowe"... Aktualnie mieszkają u mnie 3 kotbiety:

(Lambor)Dżini- przejechała pod maską samochodu do domu chłopaka pracjącego w delegacji, a ponieważ była malutka, a u chłopaka był duży pies, który wcześniej nie znał kotów... no cóż- trafiła do nas.

Te oto kocillle, dyskutujące nad aranżacją sceny lalkowej to Apcia (taki kot czarno na białym)znalezisko przymarketowe i Dejzi. Tak zupełnie serio, to Apcia sporo czasu poświecą młodej kici na nauczenie kocich zasad życia. Uwielbiają spędzać czas razem aktywnie. 

Bez względu na to, czy ktoś woli psa, kota, kanarka, papużkę, żółwia, rybki... spieszmy się ich kochać. Ich życie jest o wiele krótsze, niż nasze. Niestety, zwierzęta potrafią bardzo dobrze przed nami ukrywać, że coś im dolega. Nim my jako ludzie wychwycimy, że coś jest nie tak- zazwyczaj jest już za późno na ratunek. Cieszmy się każdą spędzoną wspólnie chwilą- kochajmy, dbajmy i zachowajmy je w naszym sercu.  Miejmy nadzieję, że tam, po drugiej stronie życia one będą na nas czekać.  I jeszcze jedna niewygodna dla nas prawda: gdy odejdzie jedno z naszych ukochanych zwierząt... po żałobie dajmy dom następnemu! Skala bezdomności jest przeogromna. Wiem, że całego świata nie uda się zmienić- ale dla jednej z tych istot możemy odmienić cały świat... A tkwienie latami w żałobie zamyka drogę innym zwierzętom do realnej pomocy. (I nie, to nie jest bezduszność , tylko świadomość tego, ile człowiek może zrobić dobra w swoim życiu, gdy tylko chce.)

No, wiem, wiem... w bajce Tarzan i Sabor byli wrogami... ale mój blog to inna bajka... Tu mogą być przyjaciółmi i się z tego cieszyć- a nawet wspólnie chodzić popatrzeć na rybki.... 

licznik 609 848

psyyyt... zauważyłam jakiś zwiększony ruch na blogu, czyżby jednak ludzie tu jeszcze zaglądali?

"Oh, great. Now I'm the bad guy.”

"Mamusia" Roszpunki pojawiła się już w poprzednich wpisach. Przez długie lata zajmowała wysoką pozycję na liście moich marzeń. Wzdychałam do wszystkich pokazywanych na blogach i tych bardziej artykułowanych i tych "sztywnych jak drut", tych ubranych firmowo i stylizowanych na kobiety współczesne- bo moją uwagę przyciągała niezwykle interesująca twarz, a zwłaszcza piękne oczy. Lubię też lalki z loczkami- więc burza loków, którą ona posiada- podbija moje serce całkowicie. I tak po latach wzdychań, dzięki pomocy Justynki dotarła do mnie pierwsza z lalek. Bardzo Ci Justynko dziękuję! Bez względu na to, czy jest ona "złolką", czy nie.... jest kobietą dojrzałą i świadomą własnej urody. Druga z lalek, tym razem z firmy Simba trafiła do mnie od Sandry. Dziękuję Ci, Sandro!  Trzeba przyznać, że objawiła swoją czarodziejską osobowość i prawie na miesiąc zniknęła - i nie mogły jej wyśledzić firmy kurierskie. Na szczęście była mi pisana...  i po licznych przygodach odnalazła się i dotarła do mnie. Dokonała magicznej zmiany ciała na bardziej mobilne. 

Aktualnie we 2 sporo namieszały w moim lalkowym świecie... na przykład dziś dopadły Minerwę: 

- No wiesz Minerwo, ja jestem oburzona, żebyś TY z takim potencjałem magicznym tak się zapuściłaś! No przecież jesteś młodsza ode mnie, a zakładasz ten wór...

- To nie wór, tylko szata do pracy - odpowiedziała z godnością Minerwa

-"szata do pracy"- fuj! masz magiczne moce i musisz pracować?! bleeeeeeeee

-phi! nie jest ci w tym zbytnio do twarzy... no i co robisz z włosami? upchałaś je w ciasną kitkę! bleeeee!

-Masz tu Minerwo witaminki, suplementy i mikroelementy... 

- co to jest?!!!!!!!!!!!!!!! dlaczego ja mam jędrną skórę? Gdzie mój koczek taki wygodny?! dlaczego ja mam loczki?!

“Trust us, darling. Mother knows best!”

- Proszę mi natychmiast oddać dawną mnie!!!! Bo użyję zaklęcia!!!

- No...... dobra, dobra, bądź sobie dojrzała- skoro tak wolisz... 

- czy nadal się dąsasz, że te odrobinkę magii?

-Tak! ... i konfiskuję ten eliksir!

- A ty, Albus.... nie chciałbyś być znów młody?

- yyyy... Taaa....yyy to znaczy nie!

- eh, wy, czarodzieje .... taki potencjał odmładzania, a tak się marnuje... a mogłoby być zupełnie inaczej... 

licznik 601 437

Dziękuję, że tu zaglądasz, zostaw po sobie ślad 

Ford Anglia IV generacji - Nietypowy środek transportu i akcja ratunkowa

 W sumie nigdy się nie spodziewałam, że trafię na pojazd z uniwersum Harrego Pottera, a tu taka niespodzianka!!!! Ford Anglia sięga swoją historia do roku wybuchu II wojny światowej- było to model pierwszej generacji. Kolejny wypust (II generacja) tego typu auta, po liftingu pojawił się 10 lat później. Kształty zbliżone do auta z lektury miał Ford Anglia III generacji, który powstał w 1953r. I tak dobrnęliśmy do roku 1959 i  Forda Anglia IV generacji, czyli bohatera książki. Przez długie lata wzdychałam za autem smętnie- aż tu na portalu aukcyjnym natrafiłam na doskonale zachowany egzemplarz, który okazał się nietrafionym prezentem. A dla mnie i moich lalek okazał się baaardzo bardzo trafionym zakupem. Zerknijmy, jakaż to przygoda spotkała 2 czarodziejów wyruszających Fordem Anglia na wyprawę... 

W piękny jesienny dzień Albusa Dumbledore'a poniosła ułańska fantazja i zamiast podróżować tradycyjnie na miotle, postanowił zmierzyć się z magią technologii. Jedynym dostępnym w ich uniwersum autem był Ford Anglia... nieco nadgryziony zębem czasu... ale czyż to dla czarodziejów ma znaczenie?!

Najważniejsza jest uprzejmość- najpierw otworzył drzwi damie, następnie sam zasiadł za kierownicą i wystawiwszy łokieć za okno z iście magiczną nonszalancją wyruszyli w podróż.... 

- Cie cholibka! widzisz Tarzan, jak on szybko jedzie?! - powiedział Hagrid, który pierwszy raz w życiu widział dwoje najpoważniejszych pedagogów Hogwartu za kierownicą....

Tymczasem Bellatrix poszukiwała w zaroślach magicznych roślin do swoich trucizn i w wyniku kontaktu z nimi doszło do zatrzymania krążenia. Na ratunek przybył Severus Snape i od razu przystąpił do oceny stanu poszkodowanej:

- Wezwijmy pomoc! 

- Czarownico w czerwonej sukni- proszę mi pomóc z poszkodowaną!

- Na serio musisz ją ratować Sev..? -  zapytał z niesmakiem Puszek

- Tak muszę, poszkodowany, to poszkodowany, tu nie ma miejsca na animozje! Trzeba ratować!- odpowiedział Severus i przystąpił do oceny stanu świadomości i oddechu poszkodowanej...

.... a w tym czasie dołączyła do nich Gothel 

- Trzeba uciskać poszkodowaną i dawać oddechy ratownicze.....

- Nie mamy AED... ale ona ma różdżkę! Wystarczy! Trochę magii jednak było pomocne!

- Nadal trzeba uciskać... sama magia nie wystarczy!!! (nawet jak następuje wyładowanie z AED- to też trzeba uciskać... )

Właśnie w tej chwili nadjechali Minerwa i Albus....

Zaproponowali pomoc i zajęli się zabezpieczeniem miejsca zdarzenia- oraz pomocą w resuscytacji, gdyby było trzeba

Severus musiał udzielać oddechów ratowniczych.... i rytmicznie uciskać klatkę piersiową Bell zgodnie z sekwencją 30 uciśnięć , 2 wdechy... 

- Proszę nie tamować ruchu, jechać spokojnie, sytuacja jest pod kontrolą... 

Miejsce zdarzenia zabezpieczał również Hagrid z Puszkiem... no bo przecież Puszek sam się po lesie nie szwendał bez opieki!

Wspólny wysiłek opłacił się

Poszkodowana odzyskała sprawność....

- Zapomnijmy o tym, że nasze usta się zetknęły...

- Tak, zdecydowanie tak... bo inaczej potrzebowałbym długich lat terapii, na samą myśl mam ciary.... ide zaraz umyć twarz i zęby... tfu!

licznik 598 700

psyyyt... bardzo mi szkoda, że nawet, jak ktoś zaglądnie, to śladu po sobie nie zostawi.... 

The Yellow Dog Project - żółta wstążka - daj przestrzeń zwierzakowi

Pogodna  jesień to czas na spacery, podziwianie cudów przyrody, kolorowych liści. Nic dziwnego, że i Hagrida ciągnie w plener... ale nie bywa tam sam... wędruje oczywiście z Puszkiem. 

Miało ludzi nie być i nie ma... ale... jest czarownica!

Do napisania tego wpisu zainspirowała mnie Justynka z Dream Doll . 

Czy wiesz, co oznacza żółta wstążka przy psiej obroży lub smyczy?

Gothel postanowiła zadbać o Cerbera. Trzygłowy psiak ma swoje charaktery, swoje przyzwyczajenia i — jak każdy zwierzak — swoje granice. Dlatego czarodziejka wyczarowała dla niego żółtą wstążkę.

Ale ta historia nie jest wyłącznie baśniową opowieścią. Żółta wstążka ma swoje znaczenie również w prawdziwym świecie.

Co oznacza żółta wstążka?

Żółta wstążka, chustka lub inny dobrze widoczny żółty element przy smyczy, obroży albo szelkach psa to sygnał:

„Potrzebuję przestrzeni. Proszę, nie podchodź do mnie i nie dotykaj mnie bez zgody mojego opiekuna”.

To idea międzynarodowej inicjatywy The Yellow Dog Project, która zwraca uwagę na potrzeby psów wymagających większego dystansu od ludzi lub innych zwierząt.

Dlaczego niektóre psy potrzebują przestrzeni?

Powodów może być wiele.

• Pies jest nieśmiały, lękliwy lub ma za sobą trudne doświadczenia.

• Dopiero przyzwyczaja się do nowego domu i otoczenia.

• Uczy się spokojnego zachowania podczas spacerów.

• Jest chory, odczuwa ból lub wraca do zdrowia po zabiegu.

• Jest starszy i potrzebuje więcej spokoju.

• Po prostu nie lubi, kiedy obcy ludzie go dotykają albo obce psy podbiegają do niego bez uprzedzenia.

Żółta wstążka nie oznacza automatycznie, że pies jest agresywny. Nie mówi nam też, jaka jest jego historia. Informuje przede wszystkim o potrzebie zachowania dystansu.

Co zrobić, gdy spotkasz psa z żółtą wstążką?

To proste. Uszanuj jego przestrzeń.

• Nie podchodź, żeby go pogłaskać.

• Nie wyciągaj ręki w jego kierunku i nie pochylaj się nad nim.

• Nie pozwalaj swojemu psu podbiegać do niego.

• Nie nawołuj go i nie próbuj na siłę nawiązać kontaktu.

• Jeśli idziecie wąską ścieżką, w miarę możliwości zachowaj dystans i pozwól opiekunowi spokojnie przejść.

Jeśli masz wątpliwości, zapytaj opiekuna z odpowiedniej odległości. To on najlepiej wie, czego w danej chwili potrzebuje jego pies.

Warto pamiętać, że nie wszyscy znają znaczenie żółtej wstążki. Samo oznaczenie nie zastępuje smyczy, odpowiedzialnej opieki ani zachowania bezpiecznego dystansu.

Nie każdy pies chce być głaskany

Znamy to wszyscy: widzimy uroczego psiaka, merdający ogon i mordkę, którą najchętniej wytarmosilibyśmy za uszami. Czasem jednak najlepszym wyrazem sympatii jest powstrzymanie się od dotykania.

Pies nie musi pozwalać na głaskanie każdemu napotkanemu człowiekowi. Ma prawo czuć się bezpiecznie, a jego opiekun ma prawo poprosić o zachowanie dystansu.

Uczmy tego również dzieci. Zanim podejdą do jakiegokolwiek psa, powinny zapytać opiekuna o zgodę. A gdy widzą żółtą wstążkę — powinny wiedzieć, że należy zostawić zwierzę w spokoju.

Mała wstążka, duży gest

Wróćmy na chwilę do Gothel i Cerbera.

W baśni wystarczy zaklęcie, by pojawił się żółty znak. W prawdziwym świecie potrzeba czegoś więcej: wiedzy, uważności i szacunku dla potrzeb zwierząt.

Nie musimy znać historii każdego psa, którego spotykamy na spacerze. Nie musimy też wiedzieć, dlaczego potrzebuje więcej przestrzeni.

Wystarczy, że uszanujemy jego granice.

Żółta wstążka to prośba. Zatrzymaj się, zachowaj dystans i pozwól psu czuć się bezpiecznie.

Bo miłość do zwierząt zaczyna się nie od głaskania, lecz od szacunku.

Bardzo Ci dziękuję Justynko, że mi to pokazałaś i uświadomiłaś. 

licznik 597 530

Pod Troję we troje

 Karpacka Troja urzeka swoim pięknem. Magiczne miejsce na wzgórzu, gdzie zwykły człowiek może dotykać historii na żywo.  

Razem ze mną  wyruszyli Herkules i Megara... no i oczywiście koń!!! no pod Troję bez konia to nie wypada!

Herkules przez chwilę wcielił się w rolę przewodnika...

a tu przed Wami Herkules - taki do pogapienia się na zachwycającą lalkę (no dobra... zwiedzać mieliśmy... )

Takie wały obronne z pewnością wymagały przy budowie siły Herkulesa

czas na chwilę dla konia:

- Brama otwarta?! To wchodzę ja ... (i żeby nie było... że ten gród upadnie!)

i jeszcze przyłapałam tę uroczą parę razem....

Tak zupełnie serio, to była wspaniała wyprawa! Karpacka Troja urzeka swoim spokojem i majestatem. Do tego pogoda dopisała i było odpowiednio ciepło. Słońce oświetlało jesienne liście. Można było siedzieć i odpoczywać. 

licznik 582 300

Gdy powinnaś być "złolem", a wcale tego nie chcesz...

W galerii "złoli" lalkowych Cruella powinna znaleźć się blisko szczytu listy... no tak, ale co zrobić, gdy Cruella (LALKA Villains Cruella De Vil F4538 Hasbro Disney) wcale nie ma ochoty uszyć sobie płaszcza ze skór dalmatyńczyków... przynajmniej moja takiej ochoty nie przejawia. Natrafiłam na nią jakiś czas temu i od razu wpadła mi w oko.

 Ma charakterystyczną twarz i ogromny potencjał. Trochę przy niej "pomajstrowałam", bo podmieniłam jej ciałko. Jej oryginalne było "sztywne jak drut". no niby realnie oceniając, była sztywniarą... ale dopiero na ciałku do lalek typu Xian Xian zyskała na mobilności, wdzięku i gracji. Polubiłam ją od pierwszej chwili. Z resztą nie tylko ja- bo ten mały dalmatyńczyk sam garnął się w jej szczupłe zgrabne łapki. Pewnie przy ludziach nadal będzie udawać, że psów nie lubi... no ale ja ją przyłapałam na tym, że nie ma serca z kamienia i cała promienieje, gdy taki maluszek ufnie się do niej przytula. 

Ogólnie z oryginalnych rzeczy to powiem, że suknia jest niestety słabej jakości. Za to buty i etola oraz torebka są bardzo ładne. 

licznik 419 984

Urocza para firmy Aradeanca

 

Ten uroczy chłopak nazywa się Liviu, a ta srebrnowłosa dama to Geta

Tych dwoje pięknych uroczych zakochanych napotkałam na Vinted. Przyznam, że zaglądaniem tam jest niezwykle inspirujące i nawet jeśli czegoś nie kupuję, to samo oglądanie daje wiele radości. 

o lalkach można poczytać tu i tu 

licznik 410 244